Our Streamers



The Dark Pictures Anthology: The Devil in Me – PC Review

Καλησπέρα σας για άλλη μια φορά. Είμαι ξανά εδώ, με ακόμη ένα παιχνίδι επιλογών, σε ακόμη ένα καθυστερημένο (χρονικά πάντα) review. Από ό,τι φαίνεται, η μοίρα δε με θέλει να παίζω κάποιο καλό παιχνίδι επιλογών τον τελευταίο καιρό για αυτό αργώ και τόσο να γράψω review. Να πω βέβαια εδώ πως εντάξει, το The Devil In Me δεν είναι τόσο κακό παιχνίδι αλλά πλέον έχοντας παίξει σχεδόν όλα τα παιχνίδια της Supermassive Games δε σκοπεύω να είμαι επιεικής μαζί του και νομίζω πως κανείς δεν πρέπει. Θα καταλάβετε σύντομα τι εννοώ.

ΜΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΤΡΟΜΟΥ

Για να σας βάλω λιγάκι στο κλίμα του Devil In Me, μετά τον πρόλογο η ιστορία ξεκινάει με τον κλασικό χαζούλικο τρόπο που θα ξεκινούσε ένα horror game. Ένα τηλεοπτικό πλήρωμα που αποτελείται από τους 5 πρωταγωνιστές μας, γυρίζουν μια εκπομπή που αφορά αναλύσεις διαφόρων serial killers, true crime φάση. Το παιχνίδι λοιπόν ξεκινάει με την ομάδα μας να λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από έναν μυστηριώδη τύπο ονόματι Granthem Du’Met, ο οποίος ισχυρίζεται πως έχει δημιουργήσει την απόλυτη αντιγραφή του μουσείου του H.H. Holmes, του πρώτου serial killer της Αμερικής.

Όπως βλέπουμε από τον πρόλογο κιόλας με το κλασικό ξεκίνημα της σειράς όπου παίζετε με κάποιους άλλους χαρακτήρες ως εισαγωγή, το πρωτότυπο μουσείο αποτελούσε παγίδα για ανυποψίαστους τουρίστες, οι οποίοι ενώ πήγαιναν για τις διακοπές τους, κατέληγαν να πέφτουν θύματα των αιμοβόρων παγίδων του. Φυσικά, το ξενοδοχείο αυτό, δε διαφέρει σε τίποτα με το αντίγραφο στο οποίο θα παρευρεθούν οι πρωταγωνιστές.

Με την εκπομπή τους να αντιμετωπίζει ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα, ο Charlie, ο υπεύθυνος του πληρώματος, θεωρεί τη συγκεκριμένη μια πολύ καλή ευκαιρία και τη δέχεται χωρίς καμία σκέψη. Ορισμένα βέβαια μέλη του πληρώματος είχαν λίγο παραπάνω μυαλό αλλά τελικά πείθονται να ακολουθήσουν και αυτοί. Σας ανέφερα ότι το ξενοδοχείο βρίσκεται σε ένα απομονωμένο νησί που δεν έχει κάνει επαφή με τον πολιτισμό; Έπρεπε να το περιμένετε προφανώς.

Παρότι το concept είναι κλασικό, η Supermassive Games προσπάθησε να κάνει μερικές αλλαγές στην κλασική συνταγή της. Προσπάθησε να προσθέσω ορισμένα στοιχεία ώστε να ανανεώσει λιγάκι το τελευταίο παιχνίδι της πρώτης σεζόν. Το πρόβλημα είναι πως τίποτα από τις καινούργιες προσθήκες δεν λειτουργεί ιδιαίτερα καλά, θα λέγαμε μάλιστα ότι έκαναν το παιχνίδι να νιώθει μουδιασμένο και χωρίς να ξέρει καλά πού πατάει.

ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ, ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Αρχικά να πούμε πως κάθε χαρακτήρας έχει κάποιο αντικείμενο που μπορεί να χρησιμοποιεί. Για παράδειγμα ο Charlie, μπορεί να χρησιμοποιεί την κάρτα του για να ανοίγει πόρτες και γενικά κάποιες κλειδαριές ενώ ο Mark, έχει ένα τρίποδο το οποίο τον βοηθά να φτάνει ορισμένα ψηλά σημεία. Παράλληλα, όλα αυτά τα αντικείμενα μαζί με κάποια ακόμη εισάγονται με το επόμενο καινούργιο στοιχείο του παιχνιδιού, το inventory. Δυστυχώς και τα 2 αυτά πράγματα καταλήγουν να μην προσφέρουν τίποτα το ιδιαίτερο στο παιχνίδι, μιας και οι περιπτώσεις που θα τα χρησιμοποιήσετε είναι ελάχιστες και χωρίς καμία ιδιαίτερη χρησιμότητα και ουσία.

Γενικά το inventory θα έπρεπε να είναι χρήσιμο ώστε να αποθηκεύετε κάποια αντικείμενα που καταφέρατε να βρείτε και θα μπορέσουν να σας φανούν χρήσιμα για κάποια άλλη δύσκολη κατάσταση που θα αντιμετωπίσετε. Αντί αυτού, στις θέσεις του υπάρχουν λίγο ανούσια πράγματα, όπως διαφορετικά αντικείμενα για να φωτίζετε το δρόμο σας. Για παράδειγμα, η Jamie χρησιμοποιεί έναν φακό, ενώ ο Charlie έναν αναπτήρα και επιπλέον ο καθένας έχει το δικό του αντικείμενο όπως ανέφερα παραπάνω. Με τη χρήση των αντικειμένων αυτών στην ουσία η εταιρία ήθελε κάπως να τους διαφοροποιήσει με έναν διαφορετικό τρόπο πέρα από την προσωπικότητά τους, αλλά δυστυχώς δεν το καταφέρνει.

Όσον αφορά τώρα τους χαρακτήρες κι εδώ τα πράγματα εδώ είναι κάπως θολά. Παρότι το παιχνίδι αποτελεί το μεγαλύτερο της σειράς The Dark Pictures Anthology, με διάρκεια 6-7 ωρών, δεν καταφέρνει να σε κάνει να ενδιαφερθείς ιδιαίτερα για αυτούς, παρόλο των διαφορετικών προσωπικοτήτων τους και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν στις σχέσεις τους. Έγινε προσπάθεια να τους δώσει αυτή την πιο ανθρώπινη υπόσταση που έδωσε και στο The Quarry, αλλά δυστυχώς δεν προκύπτει ιδιαίτερη ταύτιση με κάποιον από αυτούς, ούτε καταλήγετε να νοιάζεστε ιδιαίτερα να τους γλιτώσετε από το θάνατο.

ΔΥΝΑΤΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Και κάπου εδώ θέλω να μιλήσουμε όχι για κάτι καινούργιο στο παιχνίδι, αλλά για μια προσπάθεια διαφοροποίησης και αναφέρομαι στην ανανέωση της εξερεύνησης. Ένα από τα πράγματα που κούραζε αρκετά τους παίκτες στα παιχνίδια της Supermassive ήταν η εξερεύνηση. Αρκετές φορές, οι τοποθεσίες ήταν πολύ ευρύχωρες χωρίς όμως ιδιαίτερα πράγματα για να βρείτε και παράλληλα καταλήγατε απλώς να προχωράτε ευθεία μέχρι το επόμενο jumpscare ή cutscene.

Στο The Devil In Me λοιπόν, η εταιρία προσπάθησε να κάνει το εξής. Να προσθέσει ορισμένα adventure στοιχεία ώστε να κάνουν την εξερεύνησή κάπως πιο ενδιαφέρουσα και παράλληλα να συμπεριλάβουν λίγα περισσότερα πράγματα για τα οποία πρέπει να ψάξετε. Για παράδειγμα, δεν προχωράτε απλώς σε έναν ευθύ δρόμο αλλά ακολουθείτε μια διαδρομή στην οποία θα κληθείτε να ισορροπήσετε πάνω σε έναν κορμό, να σκαρφαλώσετε πάνω σε μια πλαγιά ακόμη και να λύσετε μερικούς μικρούς γρίφους.

Δυστυχώς όμως, η εξερεύνηση και οι γρίφοι γρήγορα καταλήγουν να χάνουν το νόημα τους. Οι γρίφοι δεν απαιτούν ιδιαίτερη σκέψη για να λυθούν, πολλές φορές δε χρειάζονται και καθόλου, ενώ η εξερεύνηση νιώθω ότι πλατειάζει. Νιώθω ότι απλά μεγάλωσαν τις τοποθεσίες, μας έβαλαν να πατάτε 2-3 κουμπιά για να μη πηγαίνουμε ευθεία κι αυτό ήταν όλο. Δεν υπάρχει ιδιαίτερη ουσία στον παραπανίσιο χώρο, αντιθέτως μοιάζει να έκαναν το πρόβλημα χειρότερο, καθώς το παιχνίδι έφτασε στο σημείο να απαιτεί από εσάς να βρείτε τόσα γράμματα και αντικείμενο που θα πουν την ιστορία για αυτό. Σε όλα τα παιχνίδια της σειράς κλείνεστε να εξερευνήσετε για να βρείτε κρυμμένες λεπτομέρειες της ιστορίας αλλά στο The Devil In Me έγινε σε υπερβολικό βαθμό, με το τέλος του παιχνιδιού να μην έχει απαντήσει αρκετά ερωτήματα που θα έπρεπε.

Παράλληλα, πέρα από τα κλασικά οράματα αποφυγής θανάτων, που σε αυτό το παιχνίδι έρχονται με τη μορφή την πινάκων, χρειάζεται να μαζεύετε και ορισμένα νομίσματα.  Αν και τα νομίσματα έμοιαζαν κάπως υποσχόμενα, η μοναδική τους χρήση αφού τα μαζέψετε είναι να ξεκλειδώσετε ορισμένα models στο Dioramas Shop το οποίο μπορείτε να βρείτε στο Special Features menu. Προσωπικά, θα ήθελα να υπάρξει κάποια προσθήκη που θα συμβάλλει στην εξέλιξη του παιχνιδιού και στην αντιμετώπιση των προκλήσεων του αλλά από το τίποτα, κάτι είναι και αυτό.

Στον τεχνικό τομέα, πάνω κάτω ισχύει ό,τι σας είχα γράψει και στο review του The Quarry, με μια μικρή εξαίρεση. Τα γραφικά, ο ήχος του και ο φωτισμός είναι πανέμορφα με μοναδικές ίσως εξαιρέσεις το κομμάτι τις σκηνοθεσίας σε ορισμένα σημεία στην αρχή του παιχνιδιού που ένιωσα πως υπήρξαν κάποια απότομα κοψίματα που χαλούσαν τη ροή της σκηνής. Η εξαίρεση είναι πως τα πρόσωπα των χαρακτήρων σε ορισμένες φάσεις μοιάζουν κάπως άδεια συναισθηματικά, σαν να μην έχει γίνει και η καλύτερη δουλειά στο motion capture, με αποτέλεσμα ορισμένες σκηνές να χάνουν την αίσθηση που θα ήθελαν να δώσουν. Επίσης, ίσως βρείτε και λίγα bugs αλλά τίποτα που θα σας χαλάσει την εμπειρία. Εξάλλου στο σύγχρονο gaming τα bugs θεωρούνται δεδομένα τον πρώτο καιρό κυκλοφορίας ενός παιχνιδιού.

ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ

Το Dark Pictures Anthology: The Devil In Me δεν είναι ένα πολύ κακό παιχνίδι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του κατά εμένα, είναι πως η Supermassive Games θα έπρεπε να ξέρει πολύ καλύτερα που πατάει καθώς έχει βγάλει μπόλικα interactive horror games πλέον. Δυστυχώς, στο The Devil In Me η εντύπωση που μου δόθηκε είναι πως είναι ένα από τα πρώτα της και σε αυτό μπορεί να ευθύνονται οι προσθήκες και οι αλλαγές που προσπάθησε να κάνει που δυστυχώς δεν της βγήκαν. Το κύριο θετικό από το παιχνίδι είναι ότι η εταιρία αναγνωρίζει πως χρειαζόμαστε κάποιες αλλαγές, κάτι το διαφορετικό ώστε να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον τα μελλοντικά της παιχνίδια, ίσως και για αυτό κάνει μια τόσο μεγάλη στροφή από το κλασικό horror σε sci-fi με τη νέα Season ονόματι Directive 8020. Δε γνωρίζω βέβαια αν η gaming βιομηχανία έχει ανάγκη από περισσότερα sci-fi horror την ερχόμενη χρονιά, αλλά θέλω να ελπίζω πως το ξεκίνημα της νέας Season θα γίνει δυναμικά. Γιατί σίγουρα η πρώτη, δεν έκλεισε αντίστοιχα.

Βαθμολογία: 6/10

Διαβάστε ακόμη:

The Callisto Protocol – PC Review

Ultimate Fishing Simulator 2 – PC Review

Σχόλια

About Δημήτρης Χρονόπουλος

Γεια σε όλους! Για να με βλέπετε εδώ προφανώς στον ελεύθερο μου χρόνο κυρίως παίζω παιχνίδια, με προτίμηση τα RPG και μεγάλη αδυναμία τα JRPG. Έκτος από παιχνίδια, μου αρέσει να παίζω κιθάρα, να λιώνω στο Netflix, να ακούω μουσική και να βγαίνω με φίλους!

Check Also

Ανασκόπηση 2022: Ένα γεμάτο έτος μέσα από τα μάτια των συντακτών του GameLab

Το 2022, κατά γενική ομολογία, δεν ήταν και το πιο εύκολο έτος της ιστορίας. Παρά …